Przejdź do treści strony

Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu. Rozumiem

Nie dla spektaklu. Taniec krytyczny

O projektach Xavier le Roy, Jerome'a Bela, Tino Sehal, Grand Magazin, Yvonne Rainer. Pierwszy z cyklu wykładów Joanny Warszy "Nowy Nie-Teatr"

Social

Nowy Wspaniały Świat, Nowy Świat 63

25.11.2009
godz. godz.19:00


„Nie-Teatr” to cykl seminariów o widowiskach z pogranicza sztuki, teatru, życia codziennego i performansu.

„Granica między sztuką a życiem powinna zostać tak płynna i niezauważalna jak to tylko możliwe”
Allan Kaprow 

Cykl seminariów a więc prezentacji, rozmów i projekcji będzie poświęcony idei teatralności obecnej poza instytucjami teatru: od inscenizowania wystaw przez Romana Ondáka i Martina Creeda, przez taniec konceptualny Xavier le Roy i Jérôme’a Bela, estetykę relacyjną, subwersywne działania w przestrzeni publicznej berlińskiej grupy Gob Squad, żywe rzeźby Tino Seghala i duetu Gilbert and George, krytykę instytucjonalną i społeczną, inscenizowanie życia codziennego Michaela Elmgreena i Ingara Dragseta czy wreszcie różne modele współpracy z publicznością.

Pierwszy wykład: NIE DLA SPEKTAKLU – taniec konceptualny i krytyczny: Xavier le Roy, Jerome Bel, Tino Seghal, Grand Magazin, Yvonne Rainer (wykład + wideo)

„Nie dla spektaklu nie dla wirtuozerii nie dla przekształcania i nie dla magii nie dla uwiarygodnienia nie dla splendoru i transcendencji nie dla wizerunku gwiazdy nie dla heroiczności nie dla anty-heroiczności nie dla śmieciowej wyobraźni nie dla zaangażowania wykonawcy lub widza nie dla stylu nie dla estetyki camp nie dla kuszenia widza przez wykonawcę nie dla ekscentryczności nie dla ruszania się nie dla bycia poruszanym.”
Yvonne Rainer, 1965

Taniec krytyczny postrzega ciało jako produkt technik, systemów władzy i wiedzy, uzusów, cytatów, kontekstów czy tez naukowych. Taniec krytyczny odrzuca to, co spektakularne. Aktywni od końca lat 90. francuscy choreografowie Xavier le Roy czy Jérôme Bel zajmują się społecznymi, filozoficznymi czy kulturowymi znaczeniami „bycia ciałem”. Negując mechanizm iluzji teatralnej nawiązują często do postulatów drugiej awangardy i modernizmu. Rudolf Laban, autor kinetografii - systemu notacji tańca już w latach 30. pytał o stan ciała w warunkach społecznych, apelował o jego „obudzenie” oraz rozpoznanie zależności pomiędzy wysiłkiem, ekonomią wydajności a wyczerpaniem. Polityczne i społeczne spojrzenie na ruch oraz zanegowanie rzekomej pozawerbalnej i intuicyjnej ekspresji ciała są kontynuowane w najciekawszych spektaklach współczesnej choreografii europejskiej.

Joanna Warsza – kuratorka na pograniczu teatru, tańca i sztuk wizualnych, współpracuje z Nowym Teatrem m.in nad cyklem „Akcje”.

Na wszystkie spotkania i wykłady Nowego Teatru - wstęp bezpłatny.

H!