Przejdź do treści strony

Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu. Rozumiem

Teatralne pomysły na real. Teatr jako wydarzenie

Wykłady Wojtka Ziemilskiego

Social

13.10 godz.19:00
11.12 godz.19:00


Po czasach królowania postmodernistycznych zabaw dystansem nadszedł czas teatru przewrotnie angażującego. Taki teatr buduje wydarzenia, które wykraczając poza proste antagonizmy fikcja-rzeczywistość czy pasywność-(inter)aktywność, stawiają widza w roli partner-in-crime. To on jest ostatnim, najważniejszym ogniwem tego układu i jego spojrzenie staje się ostatecznym wyzwaniem inscenizacyjnym. Wszystko to zawiera w sobie nieco (ale tylko nieco!) utopijną perspektywę spektaklu jako wydarzenia, a więc czegoś, co jest znaczącą, poważną częścią życia tego, kto mu towarzyszy.
Widz jako towarzysz spektaklu. Tak, to jest dobry punkt wyjściowy.

Wojtek Ziemilski – reżyser teatralny, artysta wizualny. Tworzy prace na pograniczu dyscyplin, wykorzystujące różnorodność form sztuk performatywnych. Jego spektakle eksplorują możliwości teatru dokumentalnego – „Mała narracja", „Prolog", „W samo południe", „Kosmologia rozdrażewska", „Pigmalion". Często pracuje z aktorami nieprofesjonalnymi. Założyciel Ośrodka Sztuki XS, współtwórca akcji Golgota Picnic Polska, współpracuje z galerią BWA Warszawa. Prowadzi zajęcia z nowych nurtów teatralnego eksperymentu w Akademii Teatralnej w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.

Ilustracja: Jarosław Danilenko http://pingxpong.tumblr.com/

13 listopada
Jak odbudować świat. Devising.
Wszystko legło w gruzach. Całą tę misterną konstrukcję dramatyczną przez tyle wieków sztukowaną w parę dekad szlag trafił. No dobrze, może nieco dramatyzuję, ale dla dobra wykładu, przyjmijmy, że budzimy się rano i scena jest pusta. Spotykamy się na zgliszczach i zaczynamy od zera. Teatr ex nihilo. Bez choćby resztek wygodnego zabezpieczenia tekstu. Anglosaska tradycja(!) devising właśnie z tego czerpie siłę. Z możliwości jakie daje opustoszony krajobraz. Nie wiemy, dokąd zmierzamy. Wiemy, że jesteśmy grupą ludzi zaangażowanych w to samo przedsięwzięcie. Mamy ze sobą pewne narzędzia „twórcze”. I przekonanie o wielkim potencjale tego, co każdy przynosi ze sobą.

11 grudnia 
Teatrze, do cholery, skup się! 

Teatr rozproszony, rozkojarzony, gubiący wątki, inteligentnie przeplatający i sprytnie plotący trzy po trzy. Błyskotliwie rozpaplany. Znamy to. Do bólu. Istnieją alternatywy. Wykład będzie praktycznym wprowadzeniem do jednej takiej próby skupienia się – Real Time Composition – techniki stworzonej przez portugalskiego choreografa João Fiadeiro, wykorzystywanej zarówno w sztukach performatywnych, jak w nauce.

Minione:

18 września
Jak powinien wyglądać wykład o teatrze?
Inaczej? Czy wykład o teatrze powinien być inny? Jaki? Jeśli założyć, że jako wystąpienie publiczne jest performansem – jak zrobić, żeby mówienie przełożyło się na realne oddziaływanie? Co by to miało znaczyć? Wspólnie poszukamy możliwych strategii performatywnych wystąpienia publicznego.
Teatr rozumiany jako wykład – lecture performance (tłumaczony czasem jako wykład performatywny) – podejmuje wyzwanie sprawczości. Przyjrzymy się strategiom artystycznym takich wykładów.
Z perspektywy akademickiej lecture performances wydać się mogą ekscentryczne. Tymczasem z punktu widzenia teatralnego służą odbudowaniu relacji z widzem, ale też wiarygodności i wpływu.

9 października
Naprawdę serio w realu autentycznie, czyli o przekonywaniu w teatrze.
Jak przekonać widza? Nie do konkretnej sprawy. Jak go przekonać, że to, co dzieje się przed jego oczami, uczestniczy w jego życiu, że jest performatywne, że się na coś przekłada? Że nie jest „metaforą rzeczywistości”, ale w niej głęboko siedzi, tkwi, wierci się, czy grzebie? (I czy w ogóle tego potrzebujemy?) Wykład o zmianach wrażliwości i języka teatralnego. O widzu, jego wątpliwościach i chęci współpracy. Towarzyszyć nam będą myśli Allana Kaprowa oraz starcie Wittgensteina z Baudrillardem. 

Wstęp wolny

H!