Przejdź do treści strony

Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu. Rozumiem

Teatralne pomysły na real. Teatr jako wydarzenie

Wykłady Wojtka Ziemilskiego

Social

15.12 godz.19:00
24.01.2018 godz.19:00
19.02.2018 godz.19:00
19.03.2018 godz.19:00


Po czasach królowania postmodernistycznych zabaw dystansem nadszedł czas teatru przewrotnie angażującego. Taki teatr buduje wydarzenia, które wykraczając poza proste antagonizmy fikcja-rzeczywistość czy pasywność-(inter)aktywność, stawiają widza w roli partner-in-crime. To on jest ostatnim, najważniejszym ogniwem tego układu i jego spojrzenie staje się ostatecznym wyzwaniem inscenizacyjnym. Wszystko to zawiera w sobie nieco (ale tylko nieco!) utopijną perspektywę spektaklu jako wydarzenia, a więc czegoś, co jest znaczącą, poważną częścią życia tego, kto mu towarzyszy.
Widz jako towarzysz spektaklu. Tak, to jest dobry punkt wyjściowy.

Wojtek Ziemilski – reżyser teatralny, artysta wizualny. Tworzy prace na pograniczu dyscyplin, wykorzystujące różnorodność form sztuk performatywnych. Jego spektakle eksplorują możliwości teatru dokumentalnego – „Mała narracja", „Prolog", „W samo południe", „Kosmologia rozdrażewska", „Pigmalion". Często pracuje z aktorami nieprofesjonalnymi. Założyciel Ośrodka Sztuki XS, współtwórca akcji Golgota Picnic Polska, współpracuje z galerią BWA Warszawa. Prowadzi zajęcia z nowych nurtów teatralnego eksperymentu w Akademii Teatralnej w Warszawie i na Uniwersytecie Warszawskim.

Ilustracja: Jarosław Danilenko http://pingxpong.tumblr.com/

15 grudnia 
Teatrze, do cholery, skup się! 

Teatr rozproszony, rozkojarzony, gubiący wątki, inteligentnie przeplatający i sprytnie plotący trzy po trzy. Błyskotliwie rozpaplany. Znamy to. Do bólu. Istnieją alternatywy. Wykład będzie praktycznym wprowadzeniem do jednej takiej próby skupienia się – Real Time Composition – techniki stworzonej przez portugalskiego choreografa João Fiadeiro, wykorzystywanej zarówno w sztukach performatywnych, jak w nauce.

24 stycznia 
Po co komu aktor? Czyli: współtwórcy

Wreszcie, raz na zawsze odpowiemy sobie na fundamentalne pytanie: dlaczego aktor zawsze jest najlepszy? Dodatkowo przyglądać się będziemy różnym pomysłom na pozbycie go (aktora) jego niezbywalnego statusu.

19 lutego 
Dokument na scenie

“Autentyczność” pcha się wszędzie – jakby była alfą i omegą, ostatecznym kryterium wydarzenia scenicznego. Jak korzystamy z tego spaczonego zwierciadła? Będzie o papierach, o filmach, o radosnych sprzecznościach prawdy i przygodach psotnej heterotopii.

19 marca 
Immersja – Czy widz jest niezatapialny?

Teatr immersyjny szaleje. Zaprasza do udziału, mnoży doznania. Zdobywa kolejne fronty, podbija serca – i zmysły. Gdzieniegdzie bezczelnie wchodzi do mainstreamu. I co my na to? Śpimy? Upajamy się swoją ortodoksją? Czy dajemy się uwieść modzie na inność, pełnymi garściami czerpiąc z jej dobrodziejstw?
 

Minione:

18 września
Jak powinien wyglądać wykład o teatrze?
Inaczej? Czy wykład o teatrze powinien być inny? Jaki? Jeśli założyć, że jako wystąpienie publiczne jest performansem – jak zrobić, żeby mówienie przełożyło się na realne oddziaływanie? Co by to miało znaczyć? Wspólnie poszukamy możliwych strategii performatywnych wystąpienia publicznego.
Teatr rozumiany jako wykład – lecture performance (tłumaczony czasem jako wykład performatywny) – podejmuje wyzwanie sprawczości. Przyjrzymy się strategiom artystycznym takich wykładów.
Z perspektywy akademickiej lecture performances wydać się mogą ekscentryczne. Tymczasem z punktu widzenia teatralnego służą odbudowaniu relacji z widzem, ale też wiarygodności i wpływu.

9 października
Naprawdę serio w realu autentycznie, czyli o przekonywaniu w teatrze.
Jak przekonać widza? Nie do konkretnej sprawy. Jak go przekonać, że to, co dzieje się przed jego oczami, uczestniczy w jego życiu, że jest performatywne, że się na coś przekłada? Że nie jest „metaforą rzeczywistości”, ale w niej głęboko siedzi, tkwi, wierci się, czy grzebie? (I czy w ogóle tego potrzebujemy?) Wykład o zmianach wrażliwości i języka teatralnego. O widzu, jego wątpliwościach i chęci współpracy. Towarzyszyć nam będą myśli Allana Kaprowa oraz starcie Wittgensteina z Baudrillardem. 

13 listopada
Jak odbudować świat. Devising.
Wszystko legło w gruzach. Całą tę misterną konstrukcję dramatyczną przez tyle wieków sztukowaną w parę dekad szlag trafił. No dobrze, może nieco dramatyzuję, ale dla dobra wykładu, przyjmijmy, że budzimy się rano i scena jest pusta. Spotykamy się na zgliszczach i zaczynamy od zera. Teatr ex nihilo. Bez choćby resztek wygodnego zabezpieczenia tekstu. Anglosaska tradycja(!) devising właśnie z tego czerpie siłę. Z możliwości jakie daje opustoszony krajobraz. Nie wiemy, dokąd zmierzamy. Wiemy, że jesteśmy grupą ludzi zaangażowanych w to samo przedsięwzięcie. Mamy ze sobą pewne narzędzia „twórcze”. I przekonanie o wielkim potencjale tego, co każdy przynosi ze sobą.

Wstęp wolny

H!