Przejdź do treści strony

Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu. Rozumiem

Niżyński, Madonna, Jehowa i inni: poruszenie ikony

Wykład Katarzyny Fazan z cyklu „Obrazy odczarowane w polskim teatrze nowoczesnym"

Social

Nowy Wspaniały Świat, Nowy Świat 63

11 godz.maja 2011
19:00


Polski teatr dramatyczny rzadko korzysta z dobrze użytej konwencji baletowej czy tanecznej. Trafiają się jednak przypadki znakomicie wykorzystanego ruchu, układu choreograficznego, który w swej warstwie obrazowej służy semantyce przedstawienia, właśnie jako taniec kaleki, niefortunny, szczątkowy. Milczący, (prawie) niemy, muzyczny obraz tańca przekazuje kod transfiguracji postaci scenicznych. W tym kontekście wybrane zostaną sceny przedstawiające związek obrazowej semantyki przedstawienia z ruchem i choreografią.

Wybór przykładów poprowadzi od wykorzystania różnych form „corps de ballet” w teatrze Kantora i Grzegorzewskiego do „Iwony, księżniczki Burgunda” Grzegorza Jarzyny, ku inscenizacjom Mai Kleczewskiej, Jana Klaty, Michała Zadary, Michała Borczucha.

Wedle rozpoznań krytyki od początku lat 90. zaczęto konstruować teatr na jasnej wykładni przesłań i czytelnych wyobrażeniach. Pojawił się typ teatru nieartystycznego a realistycznego. Uwagi te dotyczą bardzo różnych modeli scenicznych światów. Szczególnie w momencie śmierci Jerzego Grzegorzewskiego krytycy ferowali opinię o tym, że wraz z jego odejściem przeminął wysublimowany model teatru. Nowi twórcy – często ostentacyjnie okazując niechęć wobec tzw. wyszukanej wizji – sięgają do podróbek, cytatów, idiomów świata, grają z realnym, powtórzonym czy przeniesionym, stosują strategie mimetyczne zawłaszczające środki nowoczesnej kultury masowej, używając filmu, obrazu cyfrowego, komputerowej symulacji. Czym stają się zatem ich kapryśne, „odczarowane obrazy”?

Wstęp wolny

Partner:

Logotyp Partner:

H!