Przejdź do treści strony

Informacji zarejestrowanych w plikach "cookies" używamy m.in. w celach reklamowych i statystycznych oraz w celu dostosowania naszych serwisów do indywidualnych potrzeb użytkowników. Możesz zmienić ustawienia dotyczące "cookies" w swojej przeglądarce internetowej. Jeżeli pozostawisz te ustawienia bez zmian pliki cookies zostaną zapisane w pamięci urządzenia. Zmiana ustawień plików "cookies" może ograniczyć funkcjonalność serwisu. Rozumiem

Malowany ptak

Gościnny pokaz spektaklu Teatru Żydowskiego<<

Social

26-27.08 godz.19:00


według Jerzego Kosińskiego
na podstawie przekładu Tomasz Mirkowicza

„Sprowadza się to do jednego: do obowiązku zobaczenia naszej przeszłości w prawdzie”. Jan Błoński
W Polsce w 1939 roku mieszkało około 35 milionów współobywateli polskich: 31 milionów Polaków oraz około 3,5 miliona Żydów. Okupacja niemiecka rozbiła Polskę na dwie grupy przedzielone przepaścią, polskich Żydów i Polaków − chrześcijan, którzy egzystowali koło siebie przez stulecia.
Podczas eksterminacji na ziemiach polskich zginęło 2 miliony 900 tysięcy polskich Żydów.
Przemoc zmienia stosunki międzyludzkie.
Dlaczego ukrywanie Żydów niosło za sobą tak straszne zagrożenie?
Dlaczego nie brakowało chętnych do konspiracji w Państwie Podziemnym, która również była zagrożona karą śmierci, a tak trudno było znaleźć schronienie dla współobywateli żydowskich?
Bycie „obok”.
Bycie „nie-zainteresowanym”.
Bycie „nie-zaangażowanym”.
Bycie „biernym obserwatorem”, w obliczu masowego codziennego ludobójstwa, jest działaniem. Zdaje się, że rozmowa na ten temat wcześniej nie była możliwa, była prawie niesłyszalna, wymagała czasu.
Już w 1940 Jan Karski złożył raport o sytuacji w Polsce rządowi generała Sikorskiego. Był on miejscami niewygodny. Przygotowując wersję oficjalną, do której Alianci mogli mieć dostęp, raport Karskiego sfałszowano. Uznano bowiem, że Zachód nie powinien wiedzieć o antyżydowskich nastrojach w Polsce, o których informował Karski w swoim meldunku.
„Malowany ptak” stanowi efekt powolnego uwalniania umysłu długo skutego strachem.

reżyseria: Maja Kleczewska
dramaturgia: Łukasz Chotkowski
scenariusz sceniczny: Maja Kleczewska, Łukasz Chotkowski 
współpraca dramaturgiczna: Paulina Skorupska 
scenografia/instalacja (scena): Wojciech Puś 
scenografia filmowa/instalacja: Marcin Chlanda 
kostiumy: Konrad Parol 
choreografia: Kaya Kołodziejczyk 
muzyka: Cezary Duchnowski 
kierownictwo muzyczne: Adam Domurat 
film: Kacper Fertacz 
montaż: Przemysław Chruścielewski 
światło: Wojciech Puś 
asystent reżysera: Julia Szmyt 
produkcja: Zuzanna Głowacka, Klaudia Borucka
obsada: Konrad Cichoń , Piotr B. Dąbrowski, Joanna Drozda (gościnnie), Michał Kaleta, Kaya Kołodziejczyk (gościnnie), Teresa Kwiatkowska, Małgorzata Peczyńska (gościnnie), Henryk Rajfer, Andrzej Szubski, Katarzyna Węglicka (gościnnie), Jerzy Walczak, Wiesław Zanowicz, Adam Chełminiak oraz orkiestra

W spektaklu wykorzystano fragmenty:
„My z Jedwabnego” Anny Bikont, „Biedni Polacy patrzą na getto” Jana Błońskiego, „Miesięcy” Kazimierza Brandysa, „Judenjagd” Jana Grabowskiego, „Ten jest z ojczyzny mojej…, ale go nie lubię” Jana Tomasza Grossa, „Przechodząc obok” Jerzego Kosińskiego, „Zająca z Patagonii” Cloude’a Lanzmanna, „Shoah” Cloude’a Lanzmanna, „Czarnego ptasiora” Joanny Siedleckiej, „Fałszerzy pieprzu” Moniki Sznajderman, „Miast śmierci” Mirosława Tryczyka, „Dzieci żydowskie oskarżają”, red. Maria Hochberg-Mariańska, Noe Gruss, „Sprawcy: dlaczego zwykli ludzie dokonują masowych mordów” Haralda Welzera, „Sonderkomando” Shlomo Venezia, „Jak Polacy Niemcom Żydów mordować pomagali” Stefana Zgliczyńskiego oraz fragmenty tekstów i wypowiedzi prasowych Aliny Całej, Jana Grabowskiego, Barbary Engelking, Mariana Kałuskiego, Jana Karskiego, Rafała Kotomskiego, Joanny Krakowskiej, Wacława Kujbidy, Ewy Kurek, Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Andrzeja Sławińskiego, Jana Karskiego, Marka Wierzbickiego oraz Jana Żaryna.

W spektaklu wykorzystano utwory:
Ludwig van Beethoven – VII Symfonia A-dur (op.92) cz. II – Allegretto
Olivier Messiaen – „Quatuor pour la fin du temps”(Kwartet na koniec czasu) – cz. VIII – Louange a l’immortalite de Jesus (Pochwała nieśmiertelności Jezusa)

W filmie gościnnie wystąpili:
Ksiądz: Wojciech Kalwat
Ministranci: Franciszek Bączkiewicz, Adam Chełminiak, Baltazar Grześkowiak, Gabriel Kleina Schmidt,Maksymilian Smakulski, Wiktor Smul
Chłopiec na torach: Gabriel Kleina Schmidt
Statyści: Elżbieta Chojnacka, Barbara Frankowska, Donata Olczyk, Jerzy Grzesiński, Małgorzata Hadyńska, Lidia Borzyńska, Izabela Kubis, Krzysztof Matusiak, Kazimierz Miler, Daria Kleina-Schmidt, Agnieszka Mularczyk-Smakulska, Karol Bączkiewicz, Jolanta Błach, Jolanta Smul, Kazimierz Jaworski, Mateusz Eder, Filip Pietrowicz, Dawid Zieliński, Nikodem Kaczmarek, Jan Buczyński
oraz pies Lukas

Zdjęcia: Kacper Fertacz
Asystent kamery: Paweł Krawczyk
Mistrz oświetlenia: Bartosz Gburek
Oświetlacze: Marian Brzoza, Bartosz Gorzelany
Dyżurni planu: Fix Service (Rafał Mączka, Filip Kopański, Piotr Gęziak)
Kaskaderzy/nurkowie: Mateusz Bilski, Krzysztof Włódarski
Charakteryzacja: Magdalena Banachowicz, Marysia Ciernioch, Małgorzata Ciernioch
 

Spektakl przeznaczony dla widzów dorosłych.

Spektakl Teatru Żydowskiego w Warszawie.
Koprodukcja: Teatr Polski w Poznaniu
Prezentacja gościnna w Nowym Teatrze w ramach Festiwalu Singera.

Bilety: Sprzedaż biletów prowadzi Teatr Żydowski
czas: 3 godz. (z przerwą)
 

H!